Parachutespringen leren: in 5 stappen naar je A-brevet

Parachutespringen leren betekent dat je van passagier bij een tandemsprong uitgroeit tot parachutist die alleen springt, zelf het scherm opent en zelf de landingsplek kiest. Goed nieuws: om te beginnen heb je geen enkele ervaring nodig. Twee methodes leiden ernaartoe, AFF (Accelerated Freefall, in Frankrijk PAC genoemd) en de klassieke methode, en beide eindigen bij het A-brevet van de FFP: minimaal 12 sprongen, waarvan 5 solo. Hieronder vind je de complete routekaart, zoals onze instructeurs die uittekenen voor de leerlingen die in Beni Mellal aankomen: de stappen, de doorlooptijd, de voorwaarden en het beste seizoen om te beginnen. De dag waarop je op 1.500 m, boven de vlakte van Tadla, zelf je scherm opent, vergeet je nooit meer.

Hoe leer je parachutespringen? De 5 stappen

Je leert parachutespringen in vijf duidelijke stappen, en elke stap brengt je dichter bij de lucht: een grondopleiding, een eerste begeleide sprong, progressiesprongen tot je solo, consolidatiesprongen en ten slotte het A-brevet. Met AFF maak je je solo al bij je 7e sprong als je elk level in één keer haalt; voor het A-brevet heb je minstens 12 sprongen nodig.

1. De grondopleiding. Uitrusting, valhouding, exit uit het vliegtuig, je hoogtemeter aflezen, opening, noodprocedures, je scherm sturen en landen. Je herhaalt elke handeling tot ze een reflex wordt.
2. De eerste sprong. Bij AFF spring je met je eigen parachute, vastgehouden door twee instructeurs, en open je zelf. Dat is level 1, de sprong van de AFF-proefsprong.
3. De progressie tot je solo. Stabiliteit, controle over je richting, draaien en dan het “loslaten”: de instructeurs laten je zelf vliegen, onder hun toeziend oog. De FFP eist minstens 6 begeleide sprongen vóór level 4, je eerste sprong zonder instructeur in de vrije val.
4. De consolidatie. Solosprongen, altijd voorbereid en gedebriefd door een instructeur, zodat je handelingen automatisch worden en je bij elke sprong een vaardigheid toevoegt.
5. Het A-brevet. De beoordeling van precieze vaardigheden in de vrije val, onder het scherm en in de theorie. Dat is je eerste diploma van zelfstandigheid.

Elke stap lees je hieronder uitgebreid. Wat je per level doet, sprong voor sprong, staat in ons artikel over de AFF-levels.

Twee manieren om te leren: AFF of de klassieke methode

In de kern leert elke serieuze school je hetzelfde: een stabiele houding, je hoogte in de gaten houden, op de juiste hoogte openen, je scherm sturen en veilig landen. Wat verschilt, is de volgorde waarin je die vaardigheden leert, en dus hoe snel je de echte vrije val proeft.

AFF (in Frankrijk: PAC, Progression Accompagnée en Chute)

De PAC is de methode van de Franse parachutistenfederatie (FFP) en het equivalent van AFF (Accelerated Freefall) zoals Amerikaanse, Britse, Spaanse en Portugese scholen die gebruiken. Vanaf je eerste sprong vertrek je hoog, met je eigen parachute, vastgehouden door twee instructeurs die naast je meevallen. Je beleeft een echte vrije val, je leest je hoogtemeter af en je opent zelf, uiterlijk op 1.500 m.

Volgens technische richtlijn nr. 49 van de FFP (versie van 27 maart 2026) telt de AFF vier levels, met een exit op minimaal 3.000 of 3.500 m, afhankelijk van het level. Bij PACMA vertrekt elke sprong vanaf ongeveer 4.000 m: zo'n 50 seconden vrije val om je programma zonder haast af te werken.

De klassieke methode (automatische opening)

Bij de zogenoemde klassieke methode (in het Frans OA, in het Engels static line) gaat je parachute automatisch open dankzij een lijn die aan het vliegtuig vastzit. Je springt lager, volgens de FFP op minimaal 1.000 m, en in het begin is er geen vrije val. De opbouw is geleidelijker:

1. een stabiele exit met automatische opening;
2. de opening simuleren (aan een oefenhendel trekken) terwijl je je houding vasthoudt;
3. vertraagde openingen, met maximaal 10 seconden vrije val;
4. vrije val op eindsnelheid, met controle over je richting en je hoogte;
5. een bewust uit balans gebrachte houding herstellen en verschillende exits beheersen.

Elk niveau rond je af met twee opeenvolgende geslaagde oefeningen. Niveau 5 van de klassieke methode geeft toegang tot het A-brevet, net als level 4 van de AFF.

De twee methodes vergeleken

Ons advies als instructeurs: AFF is de meest gekozen weg voor volwassenen die snel willen leren, omdat je bij elke sprong een echte vrije val hebt om op te oefenen. De klassieke methode blijft uitstekend, maar minder scholen bieden haar aan. Bij PACMA leiden we op met AFF. En twijfel je nog of je alleen wilt springen, dan is een tandemsprong een prachtige eerste kennismaking: de vrije val, zonder technische verantwoordelijkheid, om het gevoel te proeven voor je de stap zet.

Het traject in detail: van de grond tot het A-brevet

De grondopleiding

Dit is de basis, de stap die je vertrouwen geeft. Je leert de holle valhouding (arch), het aflezen van je hoogtemeter en de handelingen voor de opening, en daarna de noodprocedures: wat je doet als je scherm in de knoop zit of niet goed opengaat, hoe je het hoofdscherm afwerpt en je reserve trekt. Je herhaalt ze op de grond tot het reflexen zijn. Daarna volgen het landingscircuit, de voorrangsregels onder het scherm en het afvlakken bij de landing (flare). Zoals de FFP voorschrijft, heeft elke leerlingparachute een AAD (automatische opener), die de reserve zo nodig automatisch opent.

De progressiesprongen

Elke sprong bereid je op de grond voor met je instructeur en sluit je af met een debriefing, die het volgende doel vastlegt: je gaat bij elke sprong vooruit, en dat merk je. Een level overdoen hoort bij het leren: je doet het opnieuw, vaak met een eenvoudiger opdracht, en je hebt er een sprong extra bij. Dat gebeurt vaak, vooral bij level 2, en het zegt niets over je talent. Houd in je budget gewoon rekening met een herhaalde sprong, want die betaal je extra.

Van de solo naar het A-brevet

De solo markeert het einde van de AFF, en het begin van een mooi avontuur. Voor het A-brevet van de FFP heb je minstens 12 vrijevalsprongen nodig, waarvan minstens 5 solo, en laat je precieze vaardigheden zien: vlakke draaien in beide richtingen, een oriëntatie van 90° ten opzichte van de vliegrichting bij de exit, vijf seconden een track vasthouden, een stabiele exit en oefeningen onder het scherm (overtrek, bochten, landen zonder hulp). Elders gelden andere drempels: 25 vrijevalsprongen voor de USPA A-licentie, minimaal 18 sprongen voor die van British Skydiving. Hoe de brevetten zich tot elkaar verhouden, lees je in onze gids over de parachutebrevetten A, B, C en D, en de consolidatiefase in het artikel na je AFF.

Welke federatie geldt voor jou? Je brevetten hangen af van de federatie van het land waar je leert en, later, van het land waar je springt. In Frankrijk is dat de FFP, in het Verenigd Koninkrijk British Skydiving, in de Verenigde Staten de USPA en elders de nationale federatie, die ook de internationale FAI-certificaten uitreikt. Een opleiding die je in het buitenland volgt, pak je thuis weer op met je logboek: bespreek het met je school vóór je vertrekt.

Hoe lang duurt het om parachutist te worden?

Met AFF heb je minimaal 7 sprongen nodig om solo te gaan en 12 voor het A-brevet van de FFP. In een geconcentreerde cursus kan de AFF-fase in enkele dagen: Skydive Empuriabrava in Spanje noemt ongeveer 5 tot 7 dagen, afhankelijk van het weer. Gespreid over weekenden kan het enkele maanden duren.

De geconcentreerde cursus heeft een duidelijk didactisch voordeel: als je meerdere dagen achter elkaar springt, zit wat je gisteren leerde nog in je lijf, en ga je razendsnel vooruit. Omgekeerd moet je na een paar weken zonder springen vaak een volledige briefing overdoen, soms zelfs een herhalingssprong.

Ons advies: plan marge in je verblijf. Het weer en je progressie bepalen het tempo, niet een vast schema. Een winderige dag wordt een nuttige dag (je herhaalt de procedures en bereidt de volgende sprongen voor), en bij PACMA wordt een sprong die door het weer niet doorgaat kosteloos verplaatst: je verliest niets. Wil je bestemmingen vergelijken, lees dan onze vergelijking van een AFF-cursus in het buitenland in de winter.

Moet je sportief zijn? Leeftijd, conditie en medische keuring

Nee, en dat is goed nieuws: een normale conditie is genoeg. Je moet je uitrusting naar het vliegtuig kunnen dragen, tijdens de val een holle houding kunnen vasthouden en een landing kunnen opvangen. Voor de AFF is een medische keuring door een FFP-erkende arts, niet ouder dan drie maanden, verplicht, samen met een federatielicentie met verzekering. Minderjarigen hebben ouderlijke toestemming nodig.

Leeftijd

De minimumleeftijd hangt af van de federatie en de school; de regel die bij PACMA geldt, staat op de pagina van de AFF-opleiding. Een principiële maximumleeftijd is er niet: het medisch advies is doorslaggevend.

Conditie

Je hoeft geen atleet te zijn om parachutist te worden. Een soepele rug helpt veel voor de holle houding, en sterke benen voor de landing, die meestal staand of glijdend gebeurt. Geef bij je boeking je gewicht en lengte door: het leerlingmateriaal moet bij je bouw passen, en de technisch leider geeft het groene licht.

Medische keuring

Voor de AFF-proefsprong en de AFF-opleiding heb je een medische keuring nodig door een FFP-erkende arts, niet ouder dan drie maanden. Heb je die niet, dan kan de clubarts je ter plaatse keuren (200 MAD).

Licentie en verzekering

Een federatielicentie met verzekering is verplicht om als leerling te springen bij een FFP-club. Bij PACMA sluit je die ter plaatse af, bovenop de prijs van de opleiding.

Taal van de lessen

Elke instructie perfect begrijpen is een kwestie van veiligheid, niet van comfort. Waar je ook leert: vraag vóór je boekt in welke taal de briefing en de grondopleiding worden gegeven, en geef je taal door aan de club wanneer je boekt.

Parachutespringen leren op je 40e of 50e: kan dat?

Ja, zeker. Er is geen principiële maximumleeftijd om te leren: wat telt, is de medische keuring door een FFP-erkende arts, niet ouder dan drie maanden, en daarna of je de houding kunt vasthouden en kunt landen. Op je 40e of 50e heb je vaak wat op je 20e ontbreekt: tijd, budget en geduld.

Onze instructeurs geven leerlingen die later beginnen drie tips:

• Bereid je rug en benen voor. Een paar weken stretchen en core-oefeningen (onder meer rugstrekking) en je bovenbenen versterken maken de valhouding en de landing comfortabeler.
• Wees eerlijk tegen de arts. Rugklachten, knieproblemen, medicatie: de arts beslist, en je vertelt het beter vooraf dan onderweg.
• Kies een geconcentreerd tempo. Met de jaren onthoud je handelingen beter als je meerdere dagen achter elkaar springt dan met weken tussen je sprongen.

De rest is een kwestie van concentratie en instructies opvolgen, en je levenservaring is daarbij vaak een echte troef. Het is nooit te laat om deze droom waar te maken.

Je school is 's winters dicht: wat nu?

Sluit je springcentrum tussen november en maart of draait het op een laag pitje, maak van de winter dan een kans. Je hebt drie opties: je cursus in de zon volgen, je houding in een windtunnel dicht bij huis voorbereiden, of wachten op de lente. De eerste is het effectiefst: je komt thuis met je AFF op zak, misschien zelfs je A-brevet, net als je club weer opengaat, en je hebt het hele seizoen een voorsprong.

In Noord-Europa betekent de winter korte dagen, lage bewolking en doorweekte terreinen. Toch is het het beste moment om te leren, op voorwaarde dat je naar het zuiden gaat:

• Continuïteit. Met een wintercursus spring je dag na dag, zonder de onderbrekingen die het leren vertragen.
• Een vrij hoofd. Op vakantie, ver van je werk, ben je volledig gefocust op je progressie.
• De planning. Leer je in de winter, dan sta je in de lente klaar om te springen zodra je club weer opengaat.
• Het decor. Een vaak heldere winterhemel, een groot landingsgebied en in Beni Mellal uitzicht op de besneeuwde toppen van de Midden-Atlas.

Twee tips om er alles uit te halen. Houd je planning flexibel: wind en wolken kunnen overal ter wereld een dag stilleggen, en leerlingen springen bij maximaal 7 m/s wind aan de grond zolang ze het onderdeel “scherm” van het A-brevet niet hebben gehaald. En kleed je op de hoogte: op 4.000 m is de lucht in januari fris, en dunne handschoenen en thermische laagjes onder je springpak houden je lekker warm.

Leren in Marokko bij PACMA: AFF-proefsprong (€ 500) of AFF-opleiding (€ 1.300)

Bij ons in Beni Mellal… De Parachute Air Club du Maroc werd opgericht in 2000 en springt sinds 2003 op de luchthaven van Beni Mellal, aan de voet van de Midden-Atlas. PACMA is een door de Franse parachutistenfederatie (FFP) erkende club: AFF-opleiding en FFP-brevetten, gekwalificeerde instructeurs, een AAD op elke parachute en weerbeslissingen door de technisch leider. Een Pilatus PC-6 Porter brengt 9 parachutisten in 15 tot 20 minuten naar ongeveer 4.000 m.

In het seizoen 2026-2027 is de dropzone elke dag open, van 8.30 tot 18.00 uur, van 5 december 2026 tot en met 4 april 2027: vier maanden om in de zon te leren, met de Atlas voor je. Je kunt op twee manieren beginnen:

• Begin met de AFF-proefsprong als je jezelf eerst wilt testen: de grondopleiding en een echte eerste vrijevalsprong vanaf 4.000 m, vastgehouden door twee instructeurs. Daarna beslis je, met een koel hoofd.
• Boek meteen de AFF-opleiding als je beslissing vaststaat: de meest directe weg naar je eerste solo, met een of twee instructeurs in de vrije val afhankelijk van het level, en een voorbereiding en debriefing bij elke sprong.

Tel daar nog bij op: de medische keuring als je geen verklaring hebt, de licentie met verzekering die je ter plaatse afsluit, je verblijf en de lunch in de caïdaltent, een grote traditionele Marokkaanse tent naast de baan (70 MAD). De volledige berekening tot het A-brevet, post per post, vind je in ons artikel over wat een parachutebrevet kost.

Bereikbaarheid: reken op 2 uur rijden vanaf de luchthaven van Casablanca en 2,5 uur vanaf Marrakech. Voor een cursus is het het fijnst om ter plaatse te verblijven en op het ritme van de dropzone te leven. Familie en vrienden zijn welkom op het terrein om je te zien landen en je trots te delen.

Klaar om van toeschouwer parachutist te worden? Het seizoen opent op 5 december: kies je eerste dag en boek je AFF-opleiding. Over een paar dagen open jij zelf je scherm boven de vlakte van Tadla.

Helpt een windtunnel je sneller vooruit?

Ja, op één punt: je houding. Een paar minuten in een (verticale) windtunnel helpen je begrijpen hoe je lichaam op de lucht reageert, je holle houding te stabiliseren en draaien te oefenen zonder de druk van de hoogte. Een windtunnel vervangt niet de exit uit het vliegtuig, niet de opening en niet het sturen van je scherm.

Sommige scholen nemen hem zelfs op in hun opleiding: Skydive Empuriabrava in Spanje biedt een formule “PAC PLUS” met 15 minuten windtunnel aan voor € 2.199, tegenover € 2.099 voor de gewone PAC (publieke prijzen vastgesteld op 18 oktober 2026).

De windtunnel vult de opleiding aan, maar vervangt haar niet. Vooral nuttig is hij vóór een cursus als je zenuwachtig bent, of als een stabiliteitslevel je maar niet lukt. De verschillen tussen de twee ervaringen lees je in ons artikel windtunnel of echte parachutesprong.